Wij zijn verbijsterd, onthutst, verdrietig, en vult u het rijtje verder zelf maar aan.
Ah, denkt U bij het lezen hiervan wellicht. De politiek reageert weer eens op iets ergs wat heeft plaatsgevonden. Deze keer ligt het echt een tikkeltje anders, maar daarom niet minder ingrijpend.
In een flatgebouw met luxe appartementen, werden de stoffelijke resten gevonden van twee bejaarde medebewoners, die al twee maanden eerder waren overleden. Niemand van de flatbewoners had iets gemerkt of was iets bijzonders opgevallen. Uiteindelijk was de penetrante lucht die in de buurt van de woning hing (men dacht eerst nog dat er iets mis was met de riolering) de oorzaak dat iemand alarm sloeg.

Een greep uit de reacties van de bewoners:
-  Ik kende het echtpaar wel, maar contact,      
   nee
-  Ze kozen voor het isolement, zo leek het
-  Met Nieuwjaar houden we elk jaar een
    receptie hier, maar ze kwamen nooit.
   waarom weet ik ook niet
-  Ik vind het wel griezelig eigenlijk. Het
   kan mij ook overkomen
-  Dit echtpaar kwam eens in de twee weken
   buiten. Als je ze dan een keer niet ziet,
   ben je alweer een maand verder. Zo gaat
   dat.

Zulk een trieste gebeurtenis is niet alleen voorbehouden aan ouderen. Het kan ons namelijk allemaal gebeuren en is in het geheel niet afhankelijk van leeftijd, woonsituatie, mobiliteit, stad of dorp.
Het dieptepunt in deze is een inwoner van Rotterdam die 2½ jaar te laat werd gevonden.

Hoe het zover heeft kunnen komen?
Sinds de individualisering van de maatschappij hand over hand is toegenomen, gepaard gaande met druk, druk, druk en ikke, ikke, ikke en de rest kan……….
Sinds deze verschijnselen een steeds grotere plaats zijn gaan innemen en nu al als vanzelfsprekend worden beschouwd, zijn wij het contact met de ander aardig kwijt geraakt.
Degenen die daar nog steeds moeite mee hebben (ze zijn er gelukkig nog wel) worden vaak gezien als bemoeials, antieke mutsen en zo valt er nog wel het een en ander te bedenken.
De vraag is, wat kunnen we doen om zulke situaties proberen te voorkomen? Groet eens wat vaker, maak eens een praatje, klop of bel eens bij iemand aan, van wie U al een tijdje niets gehoord of gezien heeft, vraag eens hoe het gaat, enz.
Dit lijken allemaal druppels op een gloeiende plaat, maar als we met z’n allen helemaal niets doen en nergens mee beginnen, zullen deze “ongelukken” steeds vaker voorkomen en dat zouden we toch niet moeten willen.
VEEL SUCCES!!!!!!

Een bezorgde stadgenoot