Mantelzorg

Tegenwoordig een belangrijke term en niet meer weg te denken. Het is echter pas zo’n 25 jaar geleden dat hij is ontstaan, en wel toen de zorg door familie, vrienden, buren of kennissen minder vanzelfsprekend begon te worden dan voorheen het geval was. Een mantelzorger bent u als u zorgt voor een naaste met een ziekte en/of handicap. In Amsterdam zorgen naar schatting zo’n tachtigduizend mensen voor een partner, familielid of bekende met een ziekte of handicap.

Bovenstaande gegevens zijn ontleend aan de “Gids voor Mantelzorgers”, een uitgave van Markant, Steunpunt Mantelzorg Amsterdam en Diemen 2002. Hoe is dat toch allemaal zo gekomen, zult u zich wellicht afvragen. Kinderen zijn er of helemaal niet (meer) of wonen in het geheel niet in de buurt. Bovendien heeft iedereen het tegenwoordig alleen maar druk, druk, druk met zijn eigen besognes, buren ken je of helemaal niet, of alleen van het regelmatig voorbijkomen of alleen maar van gezicht. Bovendien bemoeilijken de vele taalproblemen, die nu eenmaal het gevolg zijn van een multiculturele samenleving het contact ook niet echt.

Voorts speelt het woord PRIVACY, dat zo langzamerhand eerder een vloek dan een zegen lijkt te worden, een niet te onderschatten, belangrijke rol hierbij. Iedereen heeft recht op privacy is tegenwoordig de slogan.
Dat is natuurlijk ook zo, maar wij zijn daarin, net zo als op vele andere terreinen, weer eens veel te ver doorgeschoten. Van horen, zien en zwijgen en je vooral nergens mee bemoeien, is het nog maar een klein stapje naar totale onverschilligheid jegens de ander, en dat mag nooit de uitleg van PRIVACY zijn.
Waar dat toe leidt maken de (te) vele stille tochten ons duidelijk, waarmee we steeds weer opnieuw geconfronteerd worden. Tochten die worden gehouden voor hen die zich niets aantrokken van de PRIVACY van de ander, maar hulp boden, omdat ze vonden dat die ander dat nodig had en dat helaas met een noodlottige afloop voor hen hulp moesten bekopen. Dit was even een zijsprongetje. Nu weer terug naar de mantelzorg.

Bij mantelzorgers wordt altijd uitgegaan van gezonde mensen die voor zieken en gehandicapten zorgen. Dat er zich ook situaties voordoen, waarbij het twee gehandicapten betreft, waarvan de één nu net wat beter is dan de ander op een cruciaal moment, dat is een ontwikkeling waar nog maar weinig over nagedacht is (wordt). Feit is dat het vaker voorkomt dan men denkt.
Als er op een onverwacht moment eensklaps adequate hulp en organisatie vereist is, dan kan je niet een blik hulp-verleners of wat dan ook open trekken, maar moet je het gewoon zelf doen. Als er toch over mantelzorg gediscussieerd wordt verdient het aanbeveling dit laatste ook eens onder de loupe te nemen.
De grens tussen zorg geven en krijgen blijkt erg smal.

Een mantelzorger die beide kanten kent.