Het verhaal van een ambtenaar

Sinds 2001 ben ik bij Stadsdeel De Baarsjes verantwoordelijk voor het verstrekken van  gehandicaptenparkeerkaarten, de zogenaamde GPK.  Deze GPK is bedoeld voor mensen die niet meer dan 100 meter kunnen lopen.

Met een gehandicaptenparkeerkaart kan altijd op de algemene gehandicapten parkeerplaatsen geparkeerd worden. Deze plaatsen zijn te herkennen aan de E6-borden en zijn meestal te vinden bij winkelcentra, artsen, ziekenhuizen en de meeste openbare gebouwen.
Natuurlijk moet de kaart dan zichtbaar in de auto liggen.
Sinds 2002 kan je met een GPK in Amsterdam overal zonder betalen parkeren en daardoor zijn de kaarten erg geliefd. Niet alleen bij de gehandicapten, maar ook bij andere lieden die illegaal met de kaart gaan parkeren. Ik hoorde eens dat op een zaterdagmiddag rond de Bijenkorf  meer dan 15 auto’s met een GPK geparkeerd stonden. Dat waren volgens mij niet allemaal gehandicapten.
Gelukkig worden er steeds minder kaarten gestolen. In het centrum werkt iemand bij Stadstoezicht en die heeft er zijn levenswerk van gemaakt gestolen GPK’s te onderscheppen en dat heeft duidelijk effect. De mensen die de kaart onterecht gebruiken zijn nog niet jarig, de boete is erg fors.

De gemeente Amsterdam had voor het probleem van het stelen bedacht dat er een kenteken op de GPK gezet moest worden. Dat is eigenlijk onzin, de GPK is een persoonsgebonden kaart en als men bijvoorbeeld een nieuwe auto koopt of eens in een andere auto rijdt kan de kaart niet gebruikt worden. En omdat het een persoonsgebonden  kaart is heeft een kenteken erop dus geen enkele waarde. Toen er nog veel diefstallen waren werden de GPK’s met kenteken overigens net zo hard gestolen als die zonder.
Ook hebben veel mensen een kaartkluis gekocht om diefstal tegen te gaan. De kaartkluis is een ijzeren houder met een transparant venster. Het transparante deel is slagvast, de houder is gemaakt van robuust staal  waar je de GPK in kan doen en dan kan de houder vastgemaakt worden aan het stuur.
                             

Om in aanmerking te komen voor een GPK wordt de aanvrager gekeurd door GGD die een advies uitbrengt aan het stadsdeel of iemand wel of niet in aanmerking komt voor een GPK.  Nou is 100 meter best een heel eind en ook moeilijk te meten. Maar  je hoeft bij de GGD echt niet 100 meter te lopen, de doktoren hanteren een medisch protocol waardoor zij in staat zijn te schatten hoeveel iemand kan lopen. Ze kijken naar de manier van lopen, luisteren naar het verhaal en vragen informatie op bij de huisarts. En zo komen ze tot hun advies.
Het gebeurt wel dat mensen een GPK aanvragen als oplossing voor de parkeerdrukte. Mijn bureau staat aan het raam aan de straatkant. Ik zie wel eens mensen met een vlotte stap langslopen en dan komen ze kreupel het stadsdeelkantoor binnen als ze een parkeerkaart komen aanvragen of ophalen.

Maar er zijn ook aanvragers die zich flinker voordoen dan ze zijn. Dan waarschuw ik ze wel eens dat ze bij de GGD wel hun klachten moeten noemen en zich niet te flink gedragen. Dit gebeurt toch wel vrij vaak.
Ik hoorde eens een verhaal van iemand die door een bepaalde ziekte meer dan een jaar op bed had gelegen en daardoor  niet meer kon lopen. Zij heeft met behulp van een fysiotherapeut weer leren lopen en was daar zo trots op dat ze op de vraag van de GGD of ze 100meter kon lopen heel enthousiast ja zei. Met als gevolg dat er een negatief advies kwam.
  
Soms zijn aanvragers het niet eens met het (negatieve) advies en door middel van een zienswijze kunnen ze dat aan het stadsdeel kenbaar maken. Soms geeft zo’n zienswijze aanleiding om nog eens met de GGD te overleggen of het advies juist tot stand is gekomen. Heel af en toe verandert het advies dan wel, maar meestal blijft het eerdere advies van kracht. Alleen als er nieuwe medische gegevens naar voren komen kan een herkeuring zin hebben.

Als men een GPK heeft kan er als dat nodig is, ook een markering aangelegd worden. De aanleg kost de aanvrager wel veel geld en kan alleen gebeuren als de parkeerdruk het toelaat. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat er in een straat alleen maar parkeerplaatsen voor gehandicapten zijn aangelegd met als gevolg dat niemand meer kan parkeren in die straat.

Het werk is heel afwisselend. Ik heb soms veel contact met de aanvragers en omdat de bezitters van een GPK elke vijf jaar herkeurd moeten worden, zie ik iedereen nog eens terug.
Ik ben blij dat ik dit werk mag en kan doen.

Marianne van der Veen, medewerker publiekszaken van het Stadsdeel De Baarsjes